اعداد · Numere

عدد یک با جنسیت اسم بعدش مطابقت می‌گیرد: برای اسم مذکر و خنثی «un ban» و برای اسم مؤنث «o casă». هنگام شمارش مجرد یا بدون اسم از صورت unu (مذکر) یا una (مؤنث) استفاده می‌شود.

عدد دو با جنسیت اسم بعدش مطابقت می‌گیرد: برای اسم مذکر «doi bani» و برای اسم مؤنث یا خنثی جمع «două case». در تاریخ‌ها، از روز دوم به بعد از عدد اصلی استفاده می‌شود (مانند «doi»)، نه عدد ترتیبی («al doilea»).

واژه‌ی nouă دارای ۳ کاربرد کاملاً متمایز است: ۱) عدد ۹ («nouă bani»)، ۲) صفت مفرد مؤنث به معنای «نو/جدید» («casă nouă»)، ۳) ضمیر برایی تأکیدی به معنای «به ما» — همان صورتی که در جدول صرفی noi دیده می‌شود.

املای استاندارد این عدد paisprezece است (نه patrusprezece).

املای استاندارد این عدد șaisprezece است (نه șasesprezece).

تا عدد نوزده، اسم مستقیماً پس از عدد می‌آید و نیازی به حرف اضافه نیست: «nouăsprezece bani». از عدد ۲۰ به بعد حرف اضافه‌ی de لازم است.

عدد ۱۲ نیز مانند ۲ با جنسیت اسم بعدش مطابقت دارد: «doisprezece bani» (مذکر) در برابر «douăsprezece case» (مؤنث/خنثی).

قاعده‌ی de بعد از ۲۰: از عدد ۲۰ به بالا، هنگام شمارش اسم، حرف اضافه‌ی de بین عدد و اسم قرار می‌گیرد: «douăzeci de bani» (در مقایسه با «nouăsprezece bani»). در اعداد مرکب نیز اگر به عدد ۱ یا ۲ ختم شود حرف de نمی‌آید، اما در سایر مضارب ۲۰ de اجباری است.

در اعداد مرکب، بین دهگان و یکان حرف ربط și اجباری است: «treizeci și cinci» (۳۵) یا «douăzeci și unu» (۲۱). عدم استفاده از și غلط است.

املای استاندارد عدد ۶۰ در رومانیایی șaizeci است (نه șasezeci).

واژه‌ی sută از نظر دستوری اسمی مؤنث است و با حرف تعریف نامعین o ترکیب شده و «o sută» را می‌سازد.

واژه‌ی mie اسمی مؤنث است و به همراه حرف تعریف نامعین o صورت «o mie» را تشکیل می‌دهد.

در بیان تاریخ‌ها، برای روز اول همیشه از صورت ترتیبی întâi استفاده می‌شود. از روز دوم به بعد، برخلاف زبان‌های دیگر، از عدد اصلی مانند doi (نه al doilea) استفاده می‌شود.